Mens en lijden:

Oscar et la dame Rose

Liefste,

Na het lezen van het boek, is het er eindelijk van gekomen. Ik heb de film gezien, de film ‘Oscar et la dame rose’. Of het nu een teleurstelling of een aangename verrassing was, kan ik moeilijk zeggen. Ik heb enorm genoten van de film maar op een andere manier dan dat ik van het boek heb genoten. Je wordt volledig meegesleurd in het verhaal en zonder dat je het zelf beseft ben je één van de hoofdrolspelers.

In de film ‘Oscar et la dame rose’, staat het thema ‘omgaan met de dood’ centraal. Het verhaal gaat over een jongentje ‘Oscar’. Oscar is 10 jaar en lijdt aan kanker. Zelf is hij nog zeer jong, waardoor hij niet al te zwaar tilt aan de hele situatie. Hij beschouwt het ziekenhuis als zijn thuis en heeft daar zijn vriendjes om zich aan op te trekken. Maar de chemotherapie slaat helaas niet aan, waardoor Oscar nog slechts een poosje te leven heeft. Dit nieuws komt als een harde klap aan bij de ouders van Oscar, die net als alle ouders enkel het beste willen voor hun kind. Ze worden zacht uitgedrukt overheerst door verdriet, maar dat ziet Oscar niet. Oscar wil niet vol medelijden aangekeken worden, bovendien kwetst het hem enorm dat zijn ouders niet eerlijk zijn tegen hem. Zij weten evengoed dat hij zal sterven, waarom kunnen ze dit dan niet zeggen?

Het is opmerkelijk hoe kinderen hier gemakkelijker mee omgaan dan volwassenen.

Natuurlijk vreest Oscar voor de dood, maar op een geheel andere manier dan zijn ouders, die volgens hem egoïstisch zijn door hem niet meer aan te kijken op de manier dat ze dat vroeger deden. Schuldgevoelens, medelijden en verdriet worden in de rol van de ouders duidelijk geïllustreerd.

De begrippen ‘dood’, ‘geloof’ en ‘god’ zijn voor Oscar iets waar hij slechts vaag eens van gehoord heeft, tot wanneer ‘la dame Rose’ op het podium verschijnt. Rose is de enige persoon waar Oscar een oprecht gesprek mee kan voeren. Elk onderwerp kan hij met haar aan de kaart brengen en nimmer zal ze de waarheid verbloemen uit medelijden, wat Oscar erg apprecieert.

Misschien heeft iedereen af en toe wel eens zo iemand nodig? Missen we niet allemaal eens een goed oprecht gesprek? Moest iedereen soms eens wat meer zijn als Rose zou het dan niet allemaal veel gemakkelijker zijn? Ik hoop dat ik ooit ook zo iemand mag ontmoeten.

Dankzij de verhalen van Rose, krijgt Oscar telkens nieuwe hoop en hoop doet leven. Rose is de persoon waar Oscar zich in zware tijden aan optrekt. Hoewel Oscar voor haar niets meer is dan een jongetje in het ziekenhuis. Althans dat was in het begin van het verhaal toch zo. Al snel zien we Rose een volledig wenteling maken van een vrouw zonder gevoelens naar een hartverwarmend persoon, een rots in de branding voor de kleine Oscar.

Een herkenbaar fenomeen toch? Hoe één persoon of één gebeurtenis iemands volledige leven kan omgooien? Vaak zijn het negatieve gebeurtenissen, het verlies van een dierbare, een echtscheiding. Maar hier in deze film word je pas echt geraakt door de positieve ommekeer van Rose. Het is mooi om te zien hoe zoveel positieve dingen kunnen voortvloeien uit een moeilijke situatie.

Om Oscar door zijn laatste weken te loodsen, vertelt la dame Rose hem over God. Zo begint Oscar brieven te schrijven, brieven aan God. Doordat de kanker zeer snel toeslaat, wordt hij symbolisch bij elke brief tien jaar ouder. Hij start zijn eerste brief op de leeftijd van 10 jaar, de brief is nog erg primitief en kinderlijk. Het was slechts een brief naar een man waarvan hij het adres niet kende. Een man genaamd God, aan wie hij zijn geheimen en verdriet kon toevertrouwen en bij wie hij zijn problemen kwijt kon. Naar mate de film evolueert, zien we ook de band tussen God en Oscar evolueren. Oscars tweede bril wordt langzaamaan meer gebruikt. Oscar blijft natuurlijk een kind en de vraag of God eens kan langskomen, blijft terugkomen.

Maar voor een jongetje van 10 jaar is het niet evident om te communiceren met ‘God’. Dat is het voor heel velen onder ons (inclusief mezelf) al niet. En er is één bepaalde scène hier omtrent die me waarschijnlijk nog lang zal bijblijven. Oscar zijn gezondheid gaat er niet op vooruit en hij beschuldigt God hiervan. Het is een slechte God en hem leren kennen heeft helemaal geen verbetering gebracht in zijn leven. De woede van Oscar werkt aanstekelijk bij Rose. Al snel verwijt zij Oscar dat hij niet de enige is die het moeilijk heeft, ze klaagt honderduit over haar eigen problemen. Op een bepaald moment wordt het stil. Oscar heeft meteen spijt van zijn woede-uitbarsting en kijkt Rose met een berouwvolle blik aan. Hij vraagt of hij haar mag adopteren, net zoals hij met zijn oude teddybeer gedaan heeft, toen zijn ouders hem een nieuwe gekocht hadden. Zo zouden ze beide voor eeuwig bij hem horen en kon hij ze door dik en dun beschermen. Een prachtig gebaar van een jongetje van 10 jaar vind ik zelf.

Oscar blijft doorgaan met schrijven. Het is een middel om de eenzaamheid en de tegenslagen in het ziekenhuis te overwinnen. Ook oma Rozenrood die elk beetje hoop bij Oscar probeert te ontketenen, is hierbij een grote hulp.

Dat Oscar zou sterven, zat er al eventjes aan te komen. Maar het uiteindelijke moment kwam onverwacht hard aan. En net wanneer je denkt dat het ergste voorbij is, komen de schuldgevoelens. ‘Schuld aan machteloosheid’ zoals de dokter zei op de begrafenis van Oscar.

Hoewel de film niet eindigt met het klassieke ‘happy end’ heb je toch een voldaan gevoel. Wetende dat Oscar in ‘vrede’ gestorven is, omdat hij eindelijk God ontmoet had. Is een prachtige gedachte. Wat het ook was dat Oscar ervaren heeft of gezien heeft, doet er niet toe. Ik geloof niet dat het ‘God’ was, maar daar draait het niet om. Oscar was gelukkig, daar gaat het om.

Geloof is er om de mensen levenslust en liefde te geven.

Oscar is hiervan het mooiste voorbeeld.

Joke

If you could see me now - The Script

https://www.youtube.com/watch?v=SGlkwKA-t_4

Ik heb dit liedje op mijn blog gepost, simpelweg omdat dit een prachtige verwoording is van de hardste vorm van lijden. Iedere keer ik dit lied beluister krijg ik kippenvel over mijn hele lichaam. Het is de perfecte beschrijving van het verlies van een dierbare. Voor mij de hardste vorm van lijden en mijn grootste angst. 

Het verlies van één persoon kan ervoor zorgen dat iedere geweldige ervaring verandert in een hel. Wat heb je aan zo’n succeservaring, geluksmoment als je het niet met je dierbaren kan delen of vieren. Uiteraard wil iedereen een mooi levensverhaal, iets om naar uit te kijken, en iets om trots op te zijn. Maar wanneer de persoon die je trots wilt maken en waar je jouw levensverhaal mee wilt delen, wegvalt, blijft er niet veel over om naar uit te kijken. 

Is er een leven na de dood?

Je kan terechtkomen in een hemel, waar je een nieuw mooier leven te wachten staat. Waar al je dierbaren op jouw wachten. Of je kan terugkeren op aarde in een andere gedaante, in een nieuwe familie, in een nieuwe omgeving. Het lijkt wel een droom die te mooi is om waar te zijn.

Voor mij zijn het slechts leuke verhalen die het ‘gruwelijke’ einde uitstellen. Net als de mythes over de Griekse en Romeinse goden vind ik dit eveneens prachtige verhalen om verder te vertellen aan je kinderen en kleinkinderen. Om mooi neer te pennen in grote boeken met gouden randen. Maar ik geloof er niet in. Volgens mij is er helemaal geen leven na de dood.

Is dit dan pessimistisch?

Helemaal niet, integendeel zelfs. Als je slechts één leven hebt, moet je het ook ten volle leven. Je moet er iedere dag van genieten en er het beste van maken. Want een beter leven zal je niet krijgen. Je kan het enkel zelf beter maken.

Lesbisch kerkhof en 5 andere speciale begraafplaatsen in de wereld

http://www.knack.be/nieuws/ondertussen/lesbisch-kerkhof-in-berlijn-en-5-andere-speciale-begraafplaatsen/article-normal-136647.html

Het was nogal ironisch om een lachwekkend artikel te lezen over begraafplaatsen. Daarom wou ik het toch eens op mijn blog plaatsen. Op verschillende plaatsen in de wereld krijgen de begraafplaatsen een iets modernere toets. Zo zou ik wel eens een bezoekje willen brengen aan het lesbische kerkhof in Berlijn of aan de Russische maffiabegraafplaats.

Maar wat er voor mij meteen met kop en schouder bovenuit stak was het Roemeense Sapânta, het ‘vrolijke’ kerkhof. Een leuk concept, volledig verschillend aan het onze vind ik. Met zijn gekleurde graven omgeven in groene struiken straalt deze begraafplaats vrolijkheid uit, wat je bij ons uiteraard niet kan zeggen. En dat ontbreekt hier toch wel vind ik. Het is de bedoeling dat het terugdenken aan je dierbare een vreugdevol, fijn gebeuren is. Een moment vol dankbaarheid voor de ervaringen met hem of haar. En hoe kan je deze herinneringen nu bovenhalen op een griezelig kerkhof met een triestige, enge sfeer die al van op de parking te voelen is?