Mens en samenleving

 

 

Opdracht nummer 1.

Onder het motto ‘laten we er meteen invliegen’, luidde de eerste opdracht als volgt: Elke student moest op zoek gaan naar vijf foto’s die wezen op de hedendaagse maatschappij. ‘Wat roept de maatschappij van vandaag bij je op? Typische eigenschappen/ elementen, enz…’ De onderlinge meningen toonden heel wat gelijkenissen als ook verschillen. 

Dit zijn de foto’s door mij gekozen:

1. Groot…groter…grootst!

Pukkelpop, Rock Werchter, Tomorrowland… Iedereen kent ze en velen onder jullie hebben er waarschijnlijk ooit wel eens ééntje bijgewoond. Dit zijn slechts enkele namen van gigantische concerten bekend over heel België, sommige zelfs wereldwijd bekend! Hoe groter, hoe bekender, hoe beter. Of dat is toch wat men zegt. De vraag: ‘Waarom ga je niet mee? Iedereen gaat er naartoe.’ Klinkt waarschijnlijk wel bekend in de oren.

Fuiven of feestjes met weinig volk worden meestal bestempeld als ‘saai’.

De concerten zijn slechts een specifiek voorbeeld. De dag van vandaag leven we in een echte massamaatschappij. We willen allemaal uniek zijn maar toch volgen we de trends, de reclames… We volgen de massa.

2. Kiezen is verliezen

Yoghurt met fruit, granen, suiker of liever gewoon puur natuur. Keuze in overvloed. Helaas is dit niet overal het geval. Bij ons in het Westen is de bovenstaande foto een alledaags beeld. In andere delen van de wereld is dit pure luxe en eveneens ondenkbaar. Misschien moeten we de volgende keer wanneer we door de supermarkten lopen even stilstaan bij het feit dat dit grote keuze-aanbod niet overal vanzelfsprekend is.

3. Het schoon?heidsideaal

Wat schoonheid precies is, zal altijd een vraagteken blijven. Iedereen heeft zo zijn eigen inbreng op dit onderwerp. Of het nu een perfect volumineus kapsel is, of een hartverwarmend karakter of toch eerder die perfecte blauwe ogen…Ieder heeft hier een eigen mening over. Maar voor onze maatschappij lijkt dit nogal uitgesproken: een egale huid, uitstekende jukbeenderen en bovenal…overtollige kilo’s zijn uit den boze (zacht uitgedrukt).  Persoonlijk heb ik behoorlijk mijn twijfels over dit schoonheidsideaal. Toch betrap ik mezelf er steeds weer op hoe bewonderend ik steeds weer naar de modellen van ‘Elle’ of ‘Vogue’ zit te kijken. 

4. Multi-media

Bij de volgende foto hoef ik volgens mij niet veel uitleg te geven. Kijk even rondom je en het is meteen duidelijk. We zitten midden het multimedia-tijdperk. Dagelijks komen er nieuwe snufjes en apps op de markt. Het is bijna onmogelijk om het allemaal bij te benen. Of dit fenomeen een positieve of negatieve invloed heeft, is opnieuw een persoonlijke invulling. Voor mij heeft deze revolutie een dubbelzijdig effect. Dankzij de nieuwe technologieën gaat communiceren, informatie opzoeken en delen veel sneller en gemakkelijker. Wat natuurlijk als positief ervaren wordt. Maar ondanks al die sociale media en communicatiemogelijkheden zijn de mensen er niet socialer op geworden, integendeel. Op straat kijken de mensen elkaar amper aan, ook een gezellig etentje op restaurant kan plots een stuk minder gezellig worden als de persoon tegenover jou onophoudelijk met zijn gsm bezig is. Maar veel commentaar kunnen wij niet geven denk ik, want volgens mij kunnen we onszelf hier allemaal wel een beetje in terug vinden.

5. Op naar perfectie

De volgende foto heb ik gekozen om zijn dubbele betekenis. Deze reclamefolder staat enerzijds voor het misleiden van de mensen, anderzijds duidt hij op het perfectionisme dat de mensen opgelegd wordt. Reclamebureaus maken nogal vaak gebruik van de minpunten van de mensen. Zo weten ze hen achter hun kar te spannen. ‘Hebt u geen zuivere egale huid? Geen paniek, met deze crème zal dit niet lang meer duren.’ Voor elk probleem schotelt reclame u de perfecte oplossing voor.

Inleveren voor of tegen het neoliberalisme - Paul Verhaeghe

         Mijn volgende post gaat over een artikel van Paul Verhaeghe.

         In dit artikel vinden we een heel aantal visies op het neoliberalisme.

         Ik heb er een viertal uitgehaald waarover ik mijn eigen mening met jullie zal delen.

1. De mythe van de self made man: “Iedereen wordt verantwoordelijk geacht voor het eigen succes en de eigen mislukking. Als je slaagt heb je dat aan jezelf te danken, als je mislukt ook en het belangrijkste criterium is winst, geld. Het moet opbrengen, dat is de boodschap.”

Dit kunnen we niet ontkennen volgens mij. De maatschappij is zo opgebouwd dat iedereen verlangt naar succes, winst, geld. Maar het wordt helaas niet op je schoot geworpen. Je moet werken en hard werken voor wat je wil bereiken. En bereik je uiteindelijk niet wat je had gewild, dan heb je waarschijnlijk niet hard genoeg gewerkt. Zo spookt het in velen hun hoofd. Al in de lagere school worden de kinderen hiermee overweldigd. ‘heb je slechte punten? Dan heb je niet genoeg geoefend.’ Natuurlijk ga ik volledig akkoord met deze uitspraak, maar soms kan het geen kwaad eens om hulp in te schakelen of simpelweg de lat iets minder hoog te leggen. Je staat er immer niet altijd alleen voor.

2.“Het neoliberalisme is gevaarlijk op psychologisch vlak. Het is gevaarlijk omdat dit systeem het slechtste in de mens naar boven haalt en het beste in de mens onderdrukt.”

Dat mensen aan zichzelf denken, is logisch. Ze willen zichzelf steeds hoger in rang plaatsen. Maar houden ze nog wel rekening met de gevolgen? Er worden mensen aan de kant geschoven. Met waarden en normen houdt men geen rekening meer en van empathie is al helemaal geen sprake. Waarom zou je ook meeleven met iemand anders als je zelf uit volle borst victorie kraait? Net als Verhaeghe zegt, is het daarom bijna onmogelijk een vriendschap onder collega’s op te bouwen. In bijna alle gevallen zal de vriendschap uitdraaien op concurrentie. Hoe triestig is dat niet? Is opslag dan zoveel meer waard dan een goeie vriendschap?

3. “Hoe ziek moet een maatschappij zijn om zelfdoding uit te drukken als economische kost?”

Dit vind ik zelf één van de mooiste en choquerende zinnen uit het artikel. Beter kan je het volgens mij niet verwoorden. Alsof zelfdoding voor de nabestaanden nog niet erg genoeg is, kan er toch nog een schepje bovenop vindt de maatschappij. In plaats van te zoeken waar de oorzaken van de zelfdodingen zouden kunnen liggen, wordt de schuld weer weggeschoven. Alle schuld in de schoenen van de maatschappij schuiven is natuurlijk gemakkelijk. De oorzaken kunnen evengoed op persoonlijk gebied liggen, bijvoorbeeld een relatie die op de klippen liep. Maar het is toch wel opvallend dat het aantal zelfdodingen elk jaar weer stijgt. De mensen mogen dan wel vrijer zijn in onze huidige samenleving. Ze zijn overduidelijk niet meer tevreden. Om terug te keren op het artikel, doet het neoliberalisme zeker en vast het aantal zelfdodingen niet dalen. Een paar voorbeelden die Paul verhaeghe al aanhaalde zijn pesten op de werkvloer (uit onmacht) en het minderwaardigheidsgevoel van de mensen. We kunnen misschien eerst eens een poging doen dit probleem uit de weg te ruimen.

4.  “Ondertussen zijn wij allemaal neoliberaal, de vijand zit in ons denken en in ons gedrag, en het is vooral daar dat er een grondige verandering moet gebeuren."

 Ook met deze uitspraak ga ik weer akkoord. Al vind ik wel dat het niet op iedereen mag toegepast worden. Mensen als Jeanne De Vos, Joke Van Dooren en nog vele anderen hebben hier reeds het goede voorbeeld gegeven. Zij hebben zichzelf  weggecijferd om anderen te helpen. Een heel moedige daad vind ik. Deze mensen hebben hun succes bereikt met solidariteit, medeleven en zonder enig eigenbelang. Natuurlijk zijn er tal van andere organisaties die hetzelfde doen. Hoedje af voor al deze mensen. Maar zo groot hoeft de daad niet altijd te zijn. Moesten we allemaal (mezelf inclusief) eens starten met solidariteit binnen de eigen schoolgemeenschap, werkvloer en familie zouden we al een grote stap verder staan. Dit zal de neoliberale gedachte al een beetje onderdrukken.

Je suis Charlie

http://www.demorgen.be/buitenland/belg-registreert-je-suis-charlie-als-merknaam-a2180723/

Ik moest toch eventjes slikken wanneer ik dit artikel las…

Om het kort samen te vatten gaat dit artikel over een Vlaamse man die ‘Je suis Charlie’ wil omzetten in een merknaam. Of dit nu ook zal doorgaan, daar is men nog niet aan uit.

Om dit ook maar in overweging te nemen, vind ik beneden alle peil. De aanslagen die gebeurd zijn, zijn verschrikkelijk. ‘Je suis Charlie’ was hier een prachtig initiatief waarin mensen hun medeleven betuigen. Maar om hier winst uit te willen schieten is wel heel laag bij de grond. 

‘Zien wij dan echt overal dollars uit de grond schieten?’ Dat is de vraag die bij mij opkomt.

 Het is schandalig dat mensen hier nog maar aan  denken.